ww.kitchenzero.com
แล้วเราจะทำกันอย่างไรต่อไป?
ฉันได้ความคิดบางอย่างแล้ว
-มีอะไรสนุกไหม? -รัซไม่ได้บอกเธอหรือ?
เขาบอกฉันแค่เรื่องงาน แต่เขาไม่บอกฉันเลยว่ามีเรื่องสนุก
-เขาไม่ได้บอกเธอเรื่องพีทใช่ไหม? -ไม่นะ เขาคือใคร?
ดูเหมือนว่าจะเป็นแพทย์ เขาชื่อพีทและวันหนึ่ง
เขารู้สึกเสียใจในบางอย่างที่เขาทำไป และเขาไม่สามารถลืมมันไปได้
-อะไรคือสิ่งที่เขาทำ? -เขามีเซ็กซ์กับผู้ป่วยทั้ง 5 ของเขาเอง
แต่พีทก็ไม่ใช่คนเลวร้าย ที่สุดในโลก
เพราะไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าใด ก็ไม่อาจลืมสิ่งที่ทำได้
ความรู้สึกผิดของ ความไม่เป็นมืออาชีพมันยากจะลืมเลือน
บางครั้งนับตั้งแต่นั้น เขาได้ยินเสียงจากภายในตัวเขา
มันพูดว่า "พีทไม่วิตกเกี่ยวกับมัน"
นายไม่ใช่แพทย์ฝึกหัด และนั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่นายมีเซ็กซ์ด้วย
และนายไม่ต้องการให้นั่นเป็นครั้งสุดท้าย
นอกจากนั้น นายยังเป็นโสดนะ
เริ่มมันอีกครั้งเถอะ
แต่นั่น เมื่อเขาใกล้จะถึงจุดสุดยอด สำนึกภายในทั้งหมดก็ทำงาน
และมีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้ตื่นขึ้นสู่ความจริง
เสียงนั้นพูดว่า "โอ้ พีท"
ใช่เพื่อน...
คุณ คือ สัตว์แพทย์นะ
ไวโอเล็ต
ไปกันเถอะ
ธะ เธอจะทำอะไร?
-ฉันไม่เข้าใจ -เธอไม่เข้าใจตรงไหม?
เกี่ยวกับสัตว์แพทย์มันตลกยังไง ฉันไม่เข้าใจ
-เธอหมายถึงสัตว์แพทย์คนนั้น? ใช่ นั่นแหละที่ฉันไม่เข้าใจ
เขานอนกับผู้ป่วยของเขา
ผู้ป่วยของเขาคือหมาและแมวที่น่าสงสาร และอูฐและอื่นๆ
แล้วทำไมถึงตลกล่ะ? กลับบ้านเราเถอะ หมาและแมวของฉัน
ฉันชอบนอนกับพวกมัน ฉันคิดว่ามันน่ารักนะ
แน่นอน อย่ากังวลมันไปเลยคู่หู
มีเรื่องตลกอีกมากมาย ในโลกนี้ให้เราได้แบ่งปันกัน
เราควรเตรียมพร้อมสำหรับคืนนี้
ควรจะได้เต็มที่กับวันหยุดของเรา
-ฉันมีสิ่งหนึ่งให้เธอ ไวโอเล็ต -เอามาให้ฉันสิ!
โอ ให้ตายซิ!
-อะไร? -ฉันคิดว่าฉันลืมบางอย่าง
ใช่ นั่นเป็นความคิดที่ดี ยัยทึ่ม ฉันอยู่ตรงนี้ถ้ามันกลับมาอีก
สิบ,เก้า,แปด
เจ็ด
หก
ห้า
สี่
สาม
สอง
หนึ่ง
เกิดอะไรขึ้นที่นั้น?
อืม...
ฉันเพิ่งคิดว่า นั่น นับแต่นี้เธออายุ 18
อาจถูกตัดสินจำคุก เหมือนผู้ใหญ่ในข้อหาอาชญากรรม
ไม่กินอาหารเด็กไม่เล่นชิงช้าสวรรค์ พระเจ้าเท่านั้นที่รู้
ฉันรู้..
แต่ เฮ้ นี่ควรเป็น ของขวัญวันเกิด
ฉันชวนหัวหน้ามาวันเกิดของเรา
มันควรเป็นหน้าที่เธอ ที่ชวนเขา
สวัสดี? โอ เฮ้ รัส
นั้น รัส โทรมา ฉันอยากหยุดเพื่อสนุกสักวัน
เพราะถ้าไม่ให้เราหยุด เขาคงโทรมาผิดแล้ว
-โอ้ -งี่เง่า
ฉันไม่รู้
-ไวโอเล็ตปฏิเสธ -ไวโอเล็ต พูด "ไม่"
ฉันคิดว่าคุณบอกเรามี วันหยุดพรุ่งนี้อีกวัน
ไม่มีวัน ไวโอเล็ตบอกให้ฉันบอกคุณ บางสิ่งคล้ายๆ นี่
เพิ่มเงินให้และ บอกว่ามันเป็นงานที่ง่าย
นั่นคือรหัส รัส คุณคิดว่าพวกเราโง่หรอ?
ใช่ คุณเองก็โง่เช่นกัน
-เธอเชื่อเขาไหม? -ดูนี่สิแม่สาวน้อย
"บาร์บี้ ซันเดย์"มีแฟชั่นใหม่
"ให้คุณเป็นที่ดีสุดใน ชุดใหม่
ปล่อยให้พวกเข้าเห็นคุณ งดงามบนฟลอร์เต้นรำหรือในสำนักงาน
กับความพิเศษรอบตัว ด้วยชุดพรีเมี่ยม
ในแฟชั่นระดับไฮเอนด์ สุดทันสมัย
ไม่มีใครจะดีไปกว่าคุณ ที่รัก?
โอ้ ว๊าว
มันมีราคาเท่าไหร่? -ราวๆ 300บัค
เธอรู้ได้ยังไง? -ฉันรู้เพราะว่าสเตซี่ก็มี
และทุกคนๆ ก็พูดถึงมัน -ซื้อมันดีไหม?
-เราซื้อไม่ได้ -ทำไมล่ะ?
เพราะเราผลาญ เงินกับต่อสัญญาเช่าที่นี่
แต่ เรามียังเหลือพอ สำหรับซื้อเสื้อผ้าและนั่นบางที..
อะไร?
อีกครั้ง ไวโอเล็ต
โทรกลับ หารัสก่อน ที่เขาจะให้งานนั่นกับคนอื่น
เราต้องได้มัน -อะไรนะ
เขาบอกว่ามันงานง่ายๆ ใช่ไหม?
ใช่ -และเพิ่มเงินให้อีกด้วย ไม่เห็นหรือ?
ใช่
นั่นแหละ แล้วเราจะรออะไรกันล่ะ?
เฮงซวยเอ๊ย! ทำงานจนได้
เฮ้ รัสนี่ฉันเองเดซี่ ฉันรู้ว่าเราพูดอะไร
แต่.พวกเราเปลี่ยนใจและ ทดทวนข้อเสนอเราคิดว่า..เราตกลงรับงาน
และแน่นที่สุดเราคิดว่า สามารถทำงานนั้นได้เพราะ..
เจอกัน วันที่คุณนัดเพื่อคุยเกี่ยวกับงาน
ลึก อีกทีรัก.ลึกๆ
โอ๊ว ขยะแขยง คุณคงไม่ได้ชอบมันหรอกนะ!
เหมือนผมเสร็จสิ้นในสิ่งดีๆ ที่ได้ทำ เจ้าหญิง
รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้หรือยัง?
โอเค โดยทั่วไปผู้ชายคนนี้ ขโมยของบ้าบางสิ่งจาก Chet
-อะไรที่ชายคนนั้นขโมยมาจากเขา? -รถบรรทุกโคโลจน์
ตอนนี้ในรถบรรทุกมีบางสิ่ง อื่นนอกจากโคโลจน์
-บางสิ่ง คล้ายอะไร? -ถุงที่เต็มไปด้วยเงิน
ส่วนที่แปลกคือ ผู้ชายคนนี้โทรหาพวกเราเอง
และมีหลุมศพคล้ายเสียดสีจะพวกเรา หลังจากสิ่งที่เขาทำ
หลุมฝังศพ.. หรือเขาปรารถนาจะตาย
เพราะเขาให้ชื่อที่อยู่กับเราเอง
ชื่อเขาและเบอร์โทร วันไหนที่เขาอยู่บ้าน
ช่วงเวลาไหนที่เขาพาอีตัวมานอน กับพวกเรา
"Culpepper" อาศัยอยู่ใกล้ๆ สามบล็อกห่างจากเพื่อนของเรา
หล่อนสืบเรื่องเขาด้วยตัวเอง
หล่อนพูดว่า เขาออกจากบ้านตอนเช้า กลับมาหลังบ่าย
เมื่อเขาถึงบ้าน เธอต้องรอเขา
และนั่นคือทั้งหมด
เจ้าของบ้านในทีมเราใช้รหัส "ไม่ควรล็อคประตู"
นั้นดีนะ -ผ่อนคลาย "ไม่ควรล็อคประตู"
และฉันไม่ต้องกังวล เกี่ยวกับเสียงรบกวนหรอ
ทำไมล่ะ? -อาคารนั้นเกือบไม่มีคนอยู่แล้ว
สวิตช์อยู่เหนือคอนโดหรือบางแห่ง การปรับพื้นที่สวะนั่น
คุณแน่ใจนะว่าผู้ชายคนนี้ ทำงานเดียว รัส?
ยิ่งกว่าแน่ใจ Landlord พูด ผู้ชายคนนี้ตัวคนเดียว
เรื่องนี้ต้องเกิดพรุ่งนี้
พวกเธอรับมือไหวไหม? -แน่นอนเรารับมือมันได้
คุณมีรายระเอียดไหม?
ทั้งหมดใช่ไหม?
ใช่ ทั้งหมดที่เรามี
ไปเถอะ ยัยซื่อบื่อ
เฮ้ พวกเธอได้ยินเกี่ยวกับ ชุดใหม่ของ บาร์บี้ ซันเดย์ไหม?
ใช่ เรารู้ -ฉันพึ่งรู้
ยัยซื่อบื้อ
ว่าไง?
สุขสันต์วันเกิด
ขอบคุณ รัส
ถ้าเธอจับตาดูคู่หูเธอให้ดี บางทีคนต่อไปอาจเป็นเธอ
ไปตายซะ รัส!
ถามเธอเกี่ยวกับ โรส
ฉันพูดว่าไปตายซะ รัส!
ใครคือโรส?
คู่หูเก่าฉัน
-ฉันนึกว่ามีฉันคนเดียว -ฉันเสียใจยัยซื้อบื้อ
เอาล่ะ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?
-เธอตาย -ยังไง?
-ถูกยิง -ยังไง?
มันซับซ้อน
ใครบางกันเล็งปืนไปที่เธอ และเหนี่ยวไกยิง
-ใคร? -เรื่องสลับซับซ้อน
ดีล่ะ มันทำให้รู้สึกเข้าใจ -ทำไมล่ะ?
เธอพูดเกี่ยวกับหล่อนใน ฝันของเธอบางครั้ง
ฉันทำหรือ?
ใช่
-ไวโอเล็ต? -อืม ว่าไง
ฉันอดใจไม่ไหวในวันที่เราจะสวมชุดนั้น
ทุกอย่างจะเปลี่ยนหลังเราสวมชุดนั้น
ให้ตายซิ ใช่!
-เราต้องการสัญญากันนะ? -นะ ทำอย่านี้
-โอเคไหม? -ได้สิ
"นี้เป็นสิ่งสุดท้าย ที่ฉันจะได้พูดกับคุณ"
"เข้าใจมั้ยหรือสิ่งใดอื่น"
"ฉันไม่อยากให้คุณส่งอะไรให้ฉัน ไม่อีกต่อไป
"ฉันโยนดอกไม้ของคุณ"
"และไม่สามารถแก้ไขมันได้"
"และฉันอยาก....ให้มันจบลง"
"ไม่อยากคุยอะไรอีก ฉันไม่อยากฟังเสียงคุณ"
"ฉันต้องการทิ้งให้คุณโดดเดี่ยว"
"ได้โปรด เข้าใจไหม? ฉันไม่อยากเป็นเหมือนเดิม"
"คุณแก้ไขมันไม่ได้"
"คุณไม่รู้อะไรเลย"
"เพียง..ทิ้งฉันไว้ลำพัง"
"ฉันไม่เคยต้องการฟังเสียงจากคุณ"
ปลุกฉันนะ เมื่อได้ยินเสียงประตู
แต่ถ้าพลาด
นี่ไม่ใช่ที่พักอาศัย ของพวกมาเฟียแน่ ยัยซื่อทึ่ม
แต่...
จับตาดูเอาไว้ ฉันจะฝันเกี่ยวกับเสื้อผ้าชุดของฉัน
โอ พระเจ้า! ใช่ผู้ชายคนนั้นไหม?
-เกิดบ้าอะไรขึ้น? -ฉันไม่รู้.
-ทำไมเขาไม่ถือปืนเราไว้หรือ..? -ฉันไม่รู้
-เราควรปลุกเขาตื่นหรือยิงเขา? -ฉันไม่รู้ ยัยทึ่ม
เฮ้ สาวน้อย
มีอะไรหลายอย่างในครัว ถ้าเธอหิว
-คุณรู้ใหมทำไมพวกเราถึงอยู่ที่นี่? -รู้สิ ผมหวังว่าพวกเธอจะมา
ฉันคิดว่าเสื้อที่ใส่ ทำให้เข้าใจผิด
พวกเราไม่ใช่คนทำความสะอาด ห้องน้ำของคุณ
จัดตู้เสื้อผ้า หรือทำให้คุณมีความสุข
อย่างนั้นหรือ?
ใช่แล้ว
พวกเรามาที่นี่เพื่อฆ่าคุณ
ดังนั้นจึงไม่มีความเข้าใจผิดใดๆ
จะเป็นไรใหมถ้าฉันจะขอตัว คุยกับคู่หูฉัน?
รอสักครู่ ค้นตัวเขา ยัยทึ่ม
เขาไม่มีอะไร ไว
มากับฉัน
-นี่ไม่เหมือนกับที่เราคิด ไวโอเล็ต -ใช่ฉันรู้แล้ว
ฉันเพียงทำให้ดูเหมือนปกติ
มันแปลกมาก
ฉันไม่เคยพูดกับคนที่ต้องฆ่ามาก่อน
นี่อาจจะเป็นการทดสอบ
ทุกอย่างคือการทดสอบ เมื่อเธอคืองานของผู้หญิง
ฉันไม่เถียงหรอก
และเสื้อผ้าเหล่านั้นมันไม่ใช่ สิ่งที่พวกเขาทำขึ้น
-ฉันเข้าใจแล้ว! -อะไร?
-ฉันรู้ว่าเราควรทำอะไร! -คืออะไร?
ทำไมเราก็แค่ออกจากที่นี่? แล้วกระหน่ำยิงไม่ต้องคิดอะไร
นั่นแหล่ะ -เราไม่ต้องคิดอะไรเกี่ยวกับมัน
เราไม่ต้องดูอะไรเพราะ เราไม่ต้องการที่จะยิงพลาด
เป็นแผนที่ยอดมาก ยัยทึ่ม เป็นแผนที่ดี
เธอคิดเช่นนั้นใช่ไหม? -ใช่แน่นอน
เยี่ยม.
ไม่ต้องเล็งสูง -ทำไมล่ะ?
เราต้องให้ยิงถูก นกน้อยในกรง
โอ ใช่แล้ว ความคิดดีมาก
เธอพร้อมไหม?
-พร้อม -ทำให้จบเถอะ
มีใครต้องการขนมขบเคี้ยวไหม?
ระวังด้วยนะมันร้อนมาก
อืม...ไม่เป็นไรขอบคุณ
-พวกเธอไม่ชอบคุกกี้หรอ? -ใช่ แต่ว่า...
ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ดี
-อย่าเกรงใจเลย เรายังมีข้าวโอ๊ตอีกนะ?
ขอบคุณ
มีอะไรผิดหรือเปล่า
เดี๋ยวรอก่อน คุณใส่อะไรบางอย่างลงไปหรือเปล่า?
ทำไมคุณมองดูเหมือนเราเป็นตัวตลก
ไม่ ไม่ ไม่ใช่นะ
มันเพียงไม่ใช่พวกเธอสาวๆ ที่ฉันหวังเอาไว้
พวกเรายังไม่ลงมือทำในสิ่งที่คิดจะทำ
รักษาชีวิตที่น่าสนใจนี้ไว้ ฉันเดา
คุณมีนมไหม?
ผมไม่อยากขัดจังหวะ หรือสิ่งใดแต่...
เธอไม่คิดที่จะโหลดกระสุน ใหม่แล้วยิงอีกครั้งหรือ?
ขอโทษนะ แต่คุณเป็นอะไรของคุณ?
ฉันไม่ต้องการพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้
-ทำไมล่ะ? -เป็นเรื่องส่วนตัวนั่นคือเหตุผล
มีอะไรใหญ่โด..
ฉันคิดว่าเพื่อความแน่ใจเขาน่า ส่งมืออาชีพมาทำ
พวกเขาให้ฉันมา
แต่ทำไมมันถึงสำคัญนัก ฉันไม่ต้องการสนทนา
คุณไม่อยากรู้หรือว่ามีบางสิ่งถ้าอะไรก็ตาม พาคุณมาหาพวกเรา?
มีสถานที่ตรงหัวมุมถนน -ถ้าเธอต้องการลูกปืน
-เรามีลูกปืน -งั้นมาเริ่มเอานี่ไปโชว์บนถนน
นั่นคือสิ่งที่ผมคาดหวัง
-มันคืออะไร? -ฉันไม่ต้องการพูด
ยกเว้นว่าเราไม่ควร -อยู่ที่นี่เมื่อพวกเขามาถึง
-พวกเขา? ใครคือพวกเขา? -นี่คือการสัมภาษณ์หรือสังหาร
ยังไงก็ได้ -คุณมีคุกกี้อีกไหม?
บางที บางทีอาจไม่
แล้วนี่เป็นไง ถ้าเธอยิงฉัน -ฉันจะบอกว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
-ฉันจะยกสูตรขนมคุกกี้ -ทำไมคุณถึงรีบอยากตายจัง?
-เริ่มยิงตอนนี้และออกไปหาความจริง -มันยาก ฮา ฮา
ขอตัวเดี๋ยว ฉันต้องการปรึกษา -เพื่อนร่วมงานของฉัน
-อีกครั้ง? -ใช่ อีกครั้ง
ไม่ต้องห่วง เวลานี้ผมไม่ไปไหน
ผมรอตรงนี้นะ เมื่อพวกเธอกลับมา
ฉันรู้ว่าเราจะต้องฆ่าชายคนนี้ เพราะนั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ
แต่ฉันไม่ต้องการทำจนกว่า ฉันรู้ทำไมเขาถึงอยากให้เราทำ
ฉันหมายถึง มีบางอย่างผิดปกติที่นี่ นั่นคืออะไร ยัยทึ่ม?
ฉันหมายถึงชายคนนี้ไม่ปล้น รถบรรทุกขนเงินและโคโลญน์
เพื่อที่จะให้ตัวเองถูกฆ่า มีตั้งหลายทางเลือก
ฉันอยากรู้ความเป็นมาแต่นั่นมัน ทำให้งานเรายากขึ้น
ฉันหมายถึงมันเปลี่ยนทุกสิ่ง
เพราะเหตุนี้พวกเขาถึงไม่ตั้งชื่อให้ เหล่าหมูในฟาร์มไส้กรอก
และด้วยเหตุผลนี้ฉันไม่คิดว่า เราควรพูดกับเขาอีกต่อไป
นั่นมันดูยากไปหน่อย เขาน่าสนใจออก
เค้าแน่ใจว่า แล้วคุกกี้นั่นหล่ะ? โอ้ให้ตายสิ
เธอเคยเจออะไรผิดปกติ เหมือนแบบนี้ในชีวิตเธอไหม?
ถ้าเขาเป็นคนรวย และไม่จำเป็นต้องฆ่าเขา
เราควรจ้างเขาทำ คุกกี้เหล่านั้นให้เราตลอดชีวิต
บ้าสิ ถ้าคุกกี้นั่น เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง?
ถ้าหากเขาทำบราวนี้?
เราต้องอ้วนมากแน่ๆ แต่มันก็คุ้มค่า
ยังไงก็ช่าง เริ่มทำมันตามที่เราพูดเถอะ
เราเพิ่งเข้าไปที่นั่นแล้วยิงเขา
-เธอมีกระสุนใส่ปืนไหม? -หมด
ฉันคิดว่าเธอพูด คุณมีคุกกี้เหลือใหม
อาห์ ฉันแค่ต้องการ ให้เสียงจริงจังและพูดฉันทำ
มันไม่ใช่เรากำลังเผชิญ เรื่องตลกห้าหรือหกอย่าง
ใครเป็นคนยิงปืนใน Chet Night Club
นอกจากนั้น ฉันพยายามที่จะ รักษาชุดเสื้อผ้าของเรา
ไม่เคยได้ฝึกฝนโยโย่มาก่อนเลย
สิ่งนั้นคือที่ไหนที่อยู่ในรายชื่อ คุณอยากทำมันก่อนตาย
ที่นั่นอยู่ที่ไหนนะอีกครั้งสิ?
ที่ไหน?
ที่นั่น ก็ที่ไหนที่คุณพูด เราควรซื้อลูกกระสุน
ผมคิดว่าเธอควรมีความคิดบ้าง
ใช่ ฉันผิดเอง
ฉันมีแต่ มีแล่สเต็ก
แค่จะพยายามช่วย
เธอออกจากประตูหน้า เธอเดินเลี้ยวขวา
เมื่อเดินไปสามบล็อกตรงไป มันอยู่ตรงแยก
เธอไม่พลาดมันแน่
-ฉันไปเองยัยทึ่ม -ทำไมฉันไปไม่ได้ล่ะ
เพราะเธอดูเหมือนเด็กอายุ 12 และฉันมีบัตรประชาชน
เราต้องตรวจสอบให้แน่ใจ ในฝั่งนี้ของเมือง
เฝ้าเขาไว้เมื่อฉันไป และอย่าลืมสิ่งที่ฉันพูด
ตกลง
คุณต้องการอะไรไหม?
ไม่ เราไม่ต้องการอะไร
คุณสองคนเป็นเพื่อนกันมานานแค่ไหนแล้ว?
จริงแล้ว ฉันไม่อยากจะพูด กับคุณอีก ดังนั้น
โอ้ จริงสิ! ฉันคิดว่าคุณมีข้อความในโทรศัพท์
แต่ฉันพูดแค่นี้แหล่ะ ตอนนี้ฉันรูดซิปปิดปากแล้ว
"คุณมีหนึ่งข้อความใหม่"
"นี้เป็นสิ่งสุดท้าย ที่ฉันจะได้พูดกับคุณ"
"เข้าใจใหม หรือสิ่งใดอื่น"
"ฉันไม่อยากให้คุณส่งอะไรให้ฉัน ไม่อีกต่อไป.."
ฉันโยนดอกไม้ของคุณ"
"และไม่สามารถแก้ไขมันได้"
"และฉันอยาก....ให้มันจบลง"
"ไม่อยากคุยอะไรอีก ฉันไม่อยากฟังเสียงคุณ"
"ฉันต้องการทิ้งให้คุณโดดเดี่ยว"
ฉัน และ ไวโอเล็ต เราเป็นเพื่อนกัน เป็นช่วงเวลาที่ดีมาก
บางทีอาจจะสามปี
อะไรนะ?
คุณถามเราเป็นเพื่อนกัน มานานแค่ไหนเมื่อหนึ่งนาทีก่อน
อ๋อ ใช่แล้ว...
จริงด้วย
-เราพบกันในโรงพยาบาล -ในโรงพยาบาลหรือ?
ใช่ค่ะ
มันคือโรงพยาบาลจิตเวช แถว Lexington คุณรู้จักไหม?
ไม่รู้จัก
เราเคยเป็นหมอ ฉันหมายถึงศัลยแพทย์
ไวโอเล็ตบอกฉันพูดว่าศัลยแพทย์
การทำงานที่โรงพยาบาล ไม่เคยทำให้ฉันฝันร้าย
ยังไงก็ช่าง เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดตลอดกาล
ฉันไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเธอแม้ว่าบางครั้ง
ในช่วงที่อยู่ด้วยกันฉันปรารถนาอยากมีบางสิ่งคล้ายเธอ
และนั่น
อะไรหรอ?
ฉันไม่รู้
เธอทำให้ผมนึกถึงลูกสาว
นั่นเธอหรือบนหน้าจอโทรศัพท์?
แต่นั่นไม่สำคัญแล้ว
มันก็ แต่...
อย่าให้เรื่องนี้ทำเธอไข้วเขวดีกว่า
-อะไรนั้นน่ะ? -อะไรนั่นน่ะคืออะไร?
หมายเลขที่เธอสองคนมี
-นี่หรือ? -ใช่แล้ว
อ๋อ มันคือลำดับของพวกเรา
โดยทางการแล้วฉันคือนักฆ่าหมายเลข 9 และไวโอเล็ตหมายเลข 8
แล้วทำอย่างไรถึงเลื่อนขั้น?
ต้องฆ่า ไวโอเล็ตพูดว่านับจำนวนคนที่ถูกฆ่า
ใครคือหมายเลข 1 ?
ไม่เคยมีใครเคยเห็นเขา
แต่เขาเคยฆ่านินจาสามคนด้วยตะไบเล็บ
กับนิ้วหัวแม่โป้ง
ใครคือคนนั้น? นิ้วหัวแม่โป้ง?
ที่ๆ หนึ่งสองบล็อกห่าง จากที่นี่ดูคล้ายร้านฮาร์ดแวร์
ถ้ามันปิดนั่นคือ สัญญาณบอก
รอก่อน รอก่อน ฉันขอฉี่แปปนะ
โอ จะอะไรซะอีก
นายต้องการเวลาที่จะฉี่ และนายก็ฉี่เลยนี่นะ?
-ไอ้หนูฉันมันไม่ได้เรียกร้องบ่อยนะเพื่อน -เร็วเข้านะ
ทุกๆ ครั้งฉันจะฉี่ ฉันก็ต้องได้ฉี่
นายไม่ต้องการดูถูกเมื่อ นายยืนฉี่ใกล้คนอื่นเข้าใจไหม?
-ฉันไม่ได้ดูถูก -นายดูถูกเพื่อน ฉันเห็นนายดูถูกฉัน!
-ฉันเห็นสีหน้านาย -เฮ้เพื่อน ทำไมมองหน้าฉันอย่างนั้นล่ะ?
โธ่เพื่อน นายทำให้ฉันกังวล บางสิ่งเกี่ยวกับนาย
นายไม่รู้จักปวดฉี่หรือไง มารยาทน่ะมีไหม?
หวังว่าเธอคงไม่รีบ
มันจะอะไรกันนักหนา? ใครจะมา?
มันไม่สำคัญ
มันไม่ใช่ ฉันถามให้คุณบอกฉัน คุณซ่อนเงินไว้ที่ไหน
ผมคาดหวังเพราะ มีสิ่งอื่นที่ผมทำ
อะไรคือสิ่งที่คุณทำ?
ผมขโมยของมาจากใครบางคน
คนคนนั้นคงไม่ใช่หัวหน้าเรานะ?
ใช่
ใคร?
-ดอนนี่ แดฟโฟ -โอ ไม่...
และคุณดูท่าจะเอาจริงด้วย ทำไมถึงอยากตายนัก?
ผมเห็นว่าใครที่มาเยือน ฉันในวันนี้
โลกมันช่างเล็กเพราะ ฉันและไวโอเล็ตเกลียดพวกเขา
สองเดือนก่อนไวโอเล็ตเจอกับพวกเขา
และพวกเขากักเธอไว้ในถังขยะ
มันเหมือนมีใคร เอาชีวิตของเธอไป
พวกเขาทั้งหมดทำ?
คุณหมายถึง กักขังเธอไว้ในถึงขยะ?
ใช่ แต่ฉันหมายถึงทั้งหมดนั่นเธอบอกฉัน
มันมีอะไรนอกเหนือจากนั้นไหม?
รัส เป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่อง
เหมือนเขาจะเก่ง แต่เขาไม่
ไม่มีอะไรจะพูดเวลานี้หรือ?
บางทีคุณจะได้รับบทเรียนหลังจากนั้น
ฉันควรมีอะไรบางอย่างให้ เธอบอกกับหัวหน้าเธอ
ในธุรกิจเลวโสโครกเป็นที่น่าอับอายมากที่ให้
อีตัวโสโครก...เหมือนมัน มาทำงานของผู้ชาย
รีบๆ ไปตายซะ
-สวัสดี -เราปิดแล้ว คุณต้องการอะไร?
-ฉันไม่รู้คุณพูดเกี่ยวกับอะไร -ไม่หรอก คุณรู้
ประตูสีดำด้านหลัง
นับเป็นเกียรติ
มีอะไรให้ช่วยหรอ?
เร็วเข้า เร็วเข้า มานี่
ไวหน่อย ตรวจดูกล่องเหล่านั้นด้วย
เร็วเข้า ต้องไปแล้ว
ใช่แล้วเพื่อน คุณเป็นสัตวแพทย์
-เห็นไหม? -โอ้
ห่วยแตกสิ้นดี
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า เริ่มสู้ได้
โธ่เอ๊ย ช้าเกินไป
-ไม่ เธอเริ่มก่อน -คุณเป็น..ไม่
คุณทำนี่และ...
เฮ้
ดูซิ นี่ใคร?
เราเพิ่งเห็นเพื่อนยัยโง่เง่าตัวน้อย
บอกเกี่ยวกับเพื่อนของเธอสิ
เธอควรเห็นสีหน้าของนังนั้น
เมื่อเช้านี้เอง ที่เราเจอคู่หูตัวประหลาดของเธอ
ใช่ เราใช้เวลาให้ความสุขกับเพื่อนของเธอ
นังนั้นดูหวาดกลัว แต่มันต้องดีกว่าไม้ป่าเดียวกันอยู่แล้ว
แม้จะดูเหมือนสิ่งนี้ มันจะน่าเกลียด
ออกไปข้างนอกสิยัยบาปบริสุทธิ์
หรือไม่ถ้าเธอต้องการสัมผัสร่างกำยำ และดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
แน่จริงทำมันสิ -ทำตามที่เขาบอกออกไปเถอะ
ฉันถามคุณเกี่ยวกับบางสิ่งได้ไหม?
-ไม่ ลืมไปได้เลยยาหยี -มานี่สิ
ว่าอะไรนะ?
ได้โปรดเถอะครับ
-ทุกๆ คน! -ได้โปรด
ต้องให้ได้แบบนี้สิดีมาก!
แต่ฉันไม่ออกไปจนกว่า คุณวางปืนลง
-ทำไมพวกเราต้องทำอย่างนั้น? -คุณดูจะเบื่อเร็วจัง
-ทำไมเธอถึงคิดว่าเราโง่แบบนั้น? -แน่นอนฉันคิดว่าพวกคุณโง่
นั่นแหล่ะสำคัญ
คุณมีปัญหามากพอแล้ว กับสิ่งที่ฉันจะบอกคุณมันไม่ค่อยดี
ถ้าหากคุณดึงปืนออกมา เราทุกคนจะเสียเวลาทั้งหมด
คุณไม่ต้องการให้แม่ เสียเวลาเลี้ยงดูคุณไปเปล่าๆ ใช่ไหม?
บ้าชัดๆ ฉันต้องการเซอรไพรด์ถ้า แขนพวกคุณคงไฟลุกแหง
เพื่อทำให้พวกเราปลอดภัยจากปืนสักพักหนึ่ง
ที่ฉันจะพูด พวกคุณมีตั้งหลายคน คุณกลัวจนต้องใช้ปืนหรอ?
นั่นยังดีกว่า?
-เอาจริงดิ เอ๋ ฉันถึงไหนแล้วนะ -เธอกำลังถามเราบางอย่าง
อ๋อ ใช่แล้ว ขอบคุณ
เอาล่ะ งั้น..ต่อละนะ
คู่หูฉันน้ำหนัก ประมาณ 95 ปอนด์ใช่ไหม?
และพวกคุณรวมกันจะผลัก ของครึ่งตันได้ใช่ไหม?
ดังนั้น พวกคุณต้องช่วยกัน ยกเธอลงในถังขยะนั่น
ตอนนี้..
ฉันมักจะไม่คุยกับคน เช่นเดียวกับคุณในครั้งแรก
แต่ถ้าฉันทำอย่างนั้น
ฉันควรบอกว่าสาวๆ ควรจะมีรายการทีวีโชว์ของตัวเอง
และพวกเขาจะหาถามรายการ การผจญภัยของเลสเบี้ยน
แต่เช่นเดียวกับฉันกล่าวว่ามันเป็นเรื่องยาก
ฉันมักจะไม่พูดกับคนเช่นคุณ
เพราะการพูดคุยกับคนเช่นคุณ มันไม่เข้าท่าเลย
เธอหมายถึงอะไร "คนอย่างพวกเรา?"
ห่าเหวอะไรคนอย่างพวกเรา?
คนตายไง
อะไรนะ!
พบลูกกระสุนไม่มาก แต่ตอนนี้ฉันต้องไปหาอีกแล้ว
แล้วเธอล่ะคู่หู? ฉันว่าฉันได้ยินเรื่องบางอย่าง
เรื่องอย่างไหนหรือ?
ตื่นเต้นจนเลือดตกใน
-ฉันแน่ใจว่าต้องการความช่วยเหลือมากๆ -ได้เลยคู่หู
-ออกไป ฉันต้องการคนอ้วน -ก็อ้วนทุกคนนั่นแหล่ะ ตัวแสบ
คุณค่ะ
คุณรู้จักคนอื่นที่นี่อีกใหม ฉันต้องหากระสุนปืนอีก?
สถานที่คุณแนะนะ กลายเป็นที่เกิดเหตุไปแล้วเรื่องมันยาว
เพียงใช้ความคิด ตกลงไหม?
คุณคิดว่าจะมีคนอื่นอีกไหม?
คุณแน่ใจนะ?
พวกมันอาจจะย้อนกลับมาเพื่อหาดอนนี่
บางทีพวกมันอาจบอกคนอื่น คุณรู้เหมือนที่เคยทำ
ทำไมพวกมันเพิ่งมา ไม่มาพร้อมกับคนพวกนี้?
ฉันไม่รู้ นรกนั่นเขาเป็นใคร ฉันจะออกไปหากระสุนมาอีก
ผมเข้าใจแล้ว
อะไรนะ รอก่อน แต่ ถ้าเป็นดอนนี่กับพวก?
-ผมรู้พวกนั้นจะทำอะไร -ฉันคิดว่าคุณต้องการให้พวกนั้นฆ่าพวกเรา
คุณหึงหรอ?
-เปล่า -ตอนนี้ใช้บันใดหนีไฟ ผมท่วงเวลาไว้
มิฉะนั้น พวกนั้นจะฆ่าพวกเราทั้งหมดวันนี้ หลังจากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นนี้
ไป
-คุณควรมากับพวกเรา ไม่ ไม่ผมควรอยู่ที่นี่
ผมสามารถท่วงเวลามันได้ ไปซะ
ได้โปรด
ไป ไป ไป
เกิดอะไรขึ้นในนั้น? ฉันได้ยินเสียงบางอย่าง
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร โดโลเรส
-คุณสบายดีไหม? -ฉันคิดว่าเสียงดังมาจากห้องคุณ
คุณก็รู้ผมก็ได้ยินเสียงดังมัน ดังมาจากข้างบนอีกแล้ว
ฉันแน่ใจว่ามันมา จากห้องคุณ
-คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้มาจากข้างห้อง -คุณแน่ใจนะโอเค?
ใช่ครับ
ผมต้องขอตัวก่อน โดโลเรส
ดูแลตัวเองนะครับ
-แต่ว่า ฉันว่า.. -โดโลเรส!
โดโลเรส...
ดูแลตัวเองนะครับ
-คุณทำไม่ได้ใช่ใหม..ไปซิ! -ไป!
เลขที่ 115 ห้องทำงาน มิโนชา พูดค่ะ
มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นในอพาร์ทเม้นต์ ที่ห้องถัดจากฉัน
เราจะจัดการเรื่องนี้เอง เขาด้วยเธอรู้นะ
ฉันรู้
-ฉันคิดว่าเราควรทำตอนนี้ -ทำไม?
เขากำลังหลับ.. เราไม่ควรเมตตา
โอ ฉันว่า เราควรหากระสุนปืนก่อน
ใช่เราควรแต่ฉันออกไปฆ่าเขา ตอนนี้ไม่เร็วกว่าหรือ
เราจะไม่ทำตอนนี้ จนกว่าเราจะมีกระสุนปืน
-ทำไมไม่ฆ่าเขาตอนนี้? -ฉันไม่รู้
เขาพูด เขาต้องเห็นการบางอย่างกลับมา
-เมื่อไหร่? ทำไมเธอแหกคอก
-เขาพูดอะไรอย่างอื่นอีกไหม? -อะไรกันเนี้ย
เหมือน ทำไมเขาต้องการสั่งเสียก่อนตายหรือ?
-นิดหน่อย จริงหรือ?
เขาเป็นโรคมะเร็งร้ายแรง
มันอยู่ในตับอ่อนและลุกลามไปเรื่อยๆ
กำลังจะตายและมันง่าย กว่าถ้าได้เลือกที่จะตาย
ผมไม่คิดเขามีใคร ที่รักเขามันต้องเลวร้ายกว่านี้แ่น่ๆ
เราควรคิดเกี่ยวกับ จะหาโลงที่ไหนให้พวกเขานะ?
เธอรู้ เพื่อที่เขาจะได้ฝังศพ
อะไรนะ? จะเธอบ้าหรือ
อะไรล่ะ?
เพื่อที่สุดท้ายแล้ว ดอนนี่จะส่งคนที่เหลือ
ของเขามาฆ่าพวกเราให้เสร็จงาน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ดังนั้นถ้าพวกเรายังไม่ตาย ก็ควรจะหาแพะรับบาปแทนเรา
และข้างๆ ชายผู้นี้อยากตายใจจะขาด
ในความจริงมันเป็นทางที่เยี่ยมถ้า เราคนใดคนหนึ่งลงมือ
เพราะฉันเกลียดขี้หน้าไอ้พวกสวะของ ดอนนี่ พิลึกนั่น
หากเราไม่เชือดเขา ในแปดหรือเก้าชั่วโมง
เธอได้ยินอะไรบางอย่างไหม?
ยังไงก็ช่างเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?
เกิดอะไรขึ้นกับตรานั่น?
-นี่ใช่ไหม? -ใช่
ฉันได้รับเลือก
-ฉันจริงจังนะ ไวโอเล็ต ได้
ฉันเจอเหตุการณ์เล็กๆ ก่อนหน้านี้ ตอนออกไปหากระสุนปืน
-ต้องการพูดเกี่ยวกับมันไหม? -เธอสนใจหรอ?
แน่นอนสิ
ก่อนหน้านั้นที่ฉันจะได้รับมัน
มีโจรสามคนบุกเข้ามาในร้าน ทันใดนั้นเอง
สิ่งแรกฉันคิดว่าฉันควรทำตัวเด่น และฉันกำลังว่างและ -ปล่อยให้เรื่องบ้านี้ดำเนินไป
เมื่อ หนึ่งในพวกโจรเห็นฉัน
และเกิดความคิดบางอย่าง พวกนั่นปล้นฉันด้วย
ดังนั้นฉันจึงคิดจะสั่งสอน เตือนเขาและเพื่อน
เกี่ยวกับทางเลือกซึ่งพวกเขา ทำให้แม่พวกเขาเสื่อมเสีย
ขณะที่พวกเขาพยายาม คิดอยู่นั้นเองฉันคว้าไข่คู่นั้น
ตำรวจก็ปรากฎตัวขึ้น
เพราะเรียกตำรวจพวกนั้นมา ด้วยสัญญาณเตือน?
ไม่ใช่
เพราะตำรวจพวกนั้นแค่บังเอิญ
ไม่มีทางหรอก!
ร้านค้านั่นห่างจากป้ายฝังศพ จากบ้านเลขที่ 115
เพีงเกิดไม่กี่นาที ฉันจดจำรายละเอียดเล็กน้อยได้
ฉันมีความคิดหนึ่งหรือสองอย่าง
พวกโจรเหล่านั้น ทั้งโง่และบ้า
ยังไงก็ตามตำรวจ ทำให้เกิดการแข็งข้อ
และหนึ่งในนั้น ตำรวจนิโกรถามฉันว่าเธอไม่เป็นไรนะ
ดังนั้นฉันจึงพูดว่า "ค่ะท่าน"
คุณรู้ได้อย่างไรว่าฉันไม่ใช่พวกมัน?
อะไรทำให้คุณคิิดว่า ผู้หญิงไม่สามารถทำเช่นนี้ได้?
จากนั้นฉันคิดว่าได้ยินเสียง
ปัง ปัง ปัง!
ผู้ชายหลังเค้าเตอร์ลุกขึ้น และเริ่มต้นยิงและพรรคพวก
ดูเหมือนว่าพวกเขาต่างก็มีปืน ในการปะทะที่ดุเดือด
ทำให้เรื่องมันสั้นขึ้น
เพียงทุกคนตายหมด และอีกอย่าง
ยกเว้นด้วยความจริงใจ
นั่นคือวิธีที่ฉันได้ตรานี่มา
มันกระเด็นออกมา และติดที่อกฉันมันเป็นเกียรติมาก
อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น ฉันคิดว่าจะฉลาดกว่า
ถ้าออกจากที่นั่นด้วยประตูด้านหลัง
วันหนึ่ง คุณเป็นคนที่โชคดี กระสุนหนึ่งนัดช่วยชีวิตคุณ
และทำไมต้องมาเกิดที่นี่้ด้วย
ฉันหมายถึง แหง๋ล่ะ นี่มันประเทศอเมริกาใช่ไหม?
แต่...ทำไมเธอดูสกปรกจัง?
ฉันสะดุดเปลือกกล้วย ระหว่างทางกลับ
รีบไปดูชุดเสื้อผ้าพวกนั้นกันเถอะ
เพื่อนเธอเป็นอย่างไรบ้าง
สบายดี
สบายดีดีเช่นกัน เราจะออกไปหาลูกปืนอีกครั้ง
ทำไมเธอไม่ใช้ปืนของพวกเขาเหล่านั้น?
พวกเขามีเวลาว่างเยาะแยะ
ห่าเหวอะไรทำไมฉันไม่คิดมาก่อนนะ?
พวกเขามีทุกอย่างที่ต้องการ ยัยทึ่ม
เคยเห็นปืนกล็อกเท่าปากจู๋ เธอเคยเห็นมัีนมีสีฟ้าด้วยหรอ?
ว๊าว มันเหมือนของขวัญคริสมาสต์เลย!
ฉันได้แล้ว... อีหนู
เลือกได้เลยค่ะ คุณผู้ชายอยากตายด้วยกระบอกไหน
ทำไมเธอไม่เลือกเอง
จัดให้ ไหนมาดูกัน...
ฉันโตมาได้เพราะ.38 ยัยทึ่มเอานี่ไหม?
เอาล่ะ คุณสั่งเสียเรียบร้อยแล้วน่ะ?
แน่นอน
ฉันพร้อมแล้ว ไปที่่ชอบที่ชอบนะ
มันยาก ฮา ฮา
อะไรนะ?
เธอยังไม่พร้อม?
เธอพูดกับฉันว่าไงนะ?
ฉันพูดว่า "เธอยังไม่พร้อม?"
เธอพูดอะไรของเธอ?
เธอยังไม่จริงจัง เธอ จะทำมันใช่ไหม?
ฉันจริงจังมากๆ
กับสิ่งนั้น?
ใช่
-เชิญตามสบาย -ทะ..ทำไมฉันไม่ควรทำ?
มันไม่ใช่สิ่งที่มืออาชีพทำ
ไม่ใช่หรือ?
นิติวิทยา
-อะไรนิติวิทยา? -ใช่แล้ว
การพิสูจน์ศพในนิติวิทยาไง
คือที่ฉันมองนั่นเลย
พวกเนิีร์ดเหล่านั้นจะทำแผนเราพัง ถ้าเราทำเช่นนี้
ที่ฉันพูดก็คือ ดอนนี่ กับพวกจะทำ จะตามดมทุกอย่าง
ถ้าพวกเขาตรวจสอบปืนและ
หัวหน้าบ่ายเบี่ยงจ่ายเงินกับเรา
ที่แย่ยิ่งกว่าหากดวงซวยถูกจับได้ โยนความผิดทุกอย่างที่นี่ให้เรา
และหัวหน้าลอยแพ เรื่องทั้งหมดกลายเป็นเรื่องใหญ่
ไม่ต้องพูดถึงสงครามระหว่างแก๊ง ที่เราเริ่มมันขึ้น
และเหมือนมันไม่เคยเกิดได้ เราสามารถหยุดเหนี่ยวไก
เพราะขนาดลำยังไม่ดีพอ ที่จะยิงใครในแบบของเรา
ดังนั้น ที่ฉันจะพูดคือ เธอจะำำทำอะไรก็ได้ที่เธอต้องการแต่
เราดูเหมือนไม่เป็นมืออาชีพ และเสี่ยงที่จะเกิดเรื่องผิดพลาด
สูญเสียชุดเสื้อผ้าที่เราทั้งคู่ใฝ่ฝัน
ความคิดเจ๋งดี ยัยทึ่ม นิติวิทยาควรไปตายซะ
เธอควรคิดถึงมันให้มากเอาไว้?
ใช่ บางที -ฉันต้องการสูบบุหรี่
ทำแบบนั้นทำไม?
เธอเริ่มทำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อใหร่?
ฉันไม่รู้
เธอไปเอามันมาจากไหน?
อ๋อ จากศพพวกนั้น
คุณจะว่าอะไรใหมถ้าฉันจะสูบบุหรี่่ ในบ้านคุณ?
ใช่
-คุณไม่ให้ฉันสูบใช่ไหม? -ใช่ฉันไม่ให้เธอสูบ
อย่างนั้นหรือ... เธอชอบอะไรบ้าง
มันไม่สำคัญ อีกต่อไป
ฉันจะเอามันไปไว้ใต้บันใด
โอ้ ไวโอเล็ต เธอต้องลบรายนิ้วมือ ทั้งหมดบนปืนนั้น
วางพวกมันคืนที่ซะ
ฟังดูดี ยัยทึ่ม
มานี่สินั่งลง ผมอยากให้คุณดูอะไรบางอย่าง
คุณรู้ว่าคุณอาจเป็นเศรษฐี ถ้าคุณทำความสะอาดหูของตัวเอง
ไม่ เลย
เอานี่
ตอนนี้คุณกำลังจะบอกอะไรผม?
ใช่ ความลับ
คุณกำลังจะบอกผม
ฉันถามอะไรคุณได้ไหม?
ทำไมเธอโกรธคุณมาก?
-เธอคือเพื่อนคุณบอกผม -ฉันไม่ได้พูดถึงไวโอเล็ต
-เธอโทษผมบางสิ่ง -เพื่ออะไร?
-แม่ของเธอตาย -ทำคุณฆ่าเธอหรือ?
ไม่ ไม่ใช่ เธอตายหลังเธอทิ้งผม
-ทำไมเธอถึงทิ้งคุณ? -เธอไม่ได้รักผม
-ทำไมเธอถึงไม่รักคุณ? -นั่นฉันไม่รู้ เดซี่
ผมไม่คิดว่าการควบคุม จะใช้ได้กับคนจำนวนมาก
ในฐานะสามี ผมไม่ได้ทุ่มเท อีกต่อไป
ไม่ว่ายังไง เธอ..ตกหลุมรักคนอื่น
ใคร?
ผู้ชายที่เธอทำงานด้วย ผมไม่รู้จักเขา
ผมเคยเห็นเขาครั้งเดียว
จากระยะห่าง
พวกเขาตายเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์
คุณมีลูกสาวกี่คน คิดว่าทั้งหมดคือความผิดของคุณหรือ?
ใช่ ลูกสาวฉันไม่ รู้เกี่ยวกับเรื่องนั้น
เธอโทษผมจากที่เลิกหย่าร้างกัน
และด้วยเหตุผลอุบัติเหตุทางรถยนต์
แล้ว คุณเคยคิด บอกเรื่องราวกับเธอไหม?
-ไม่เคย -ทำไมถึงไม่ล่ะ?
เพราะผมต้องการให้นึกถึง แม่ของเธอในแบบที่เธอคิด
นั่นมันงี่เง่าที่สุด! คุณช่างโง่เหลือเกิน
-ขอบใจนะ -ลูกสาวคุณชอบ บาร์บี้ ซันเดย์ ไหม?
-อะไรน่ะ? -ลูกสาวคุณชอบ บาร์บี้ ซันเดย์ ใหมค่ะ?
ชอบมากๆ
อย่างน้อยเธอก็ทำบางสิ่งถูกต้อง
ตอนนี้ฉันต้องหาลูกกระสุน และเรามีสิ่งที่ต้องสะสาง
บอกไวโอเล็ต
คุณชอบคู่หูฉัน ใช่ไหม?
มีอะไรที่จะชอบล่ะ? เธอ..สวยและอ่อนหวาน
คุณชอบเธอมากกว่าฉันใช่ไหม?
ผมไม่รู้จักคุณดี
นั่นก็ใช่
ฉันชอบเธอมากกว่าตัวฉันเอง บางทีเธออาจจะ
คิดว่าเธอสามารถทำให้คุณมีชีวิตต่อ ด้วยเหตุผลงี่เง่าบางอย่าง
-ผมขอถามเธอหนึ่งคำถาม ไวโอเล็ต? -ถามมาได้
คุณเคยคิดถึงบ้านตุ๊กตาบ้างไหม?
ก็ไม่เชิง
และฉันคิดฉันรู้อะไร ความตั้งใจของคุณ
แต่งานนี้ไม่เคยส่งผลกระทบต่อฉัน
นอกจากความรู้สึก ที่น่าทึ่งของการกระทำ
-อะไรเกี่ยวกับผู้ชายพวกนั้น? -ใคร?
คนที่เธอฆ่า
นั่น เป็นมนต์ขลัง
เห็นหรือเปล่า?
มันเร็วเกินกว่าจะรู้ แต่ขึ้นอยู่กัีบอาชีพ
มันคือปาฏิหารเล็กๆ อาจจะเป็นโมนาลิซ่าของฉัน
ถ้าไม่ใช่ บิลลี่ ยีน ของฉัน
-แน่นอนที่สุด -คุณมีครอบครัวบ้างไหม?
อะไรนะ?
คุณมีครอบครัวบ้างไหม?
-ทำไมถึงสุ่มคำถามขึ้นมา -มีหรือไม่?
เดซี่เหมือนครอบครัว
คุณไม่ได้ตอบคำถาม
ฉันมีพ่อที่ไหนสักแห่ง ยังมีอะไรสักถามต่อไหม?
คุณพูดกับพ่อครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?
-แล้วนายจะมาสนอะไร? -นั่นมันยาวนานมากใช่ใหม หือ?
-คุณกำลังกลัวในสิ่งที่กำลังมาถึง? -ผมรับมันได้หรือเปล่า?
ฉันหมายถึงหลังจากนั้น
ผมมีความคิดเกี่ยวกับมัน
และ?
ผมยังไม่ได้สรุปอะไร
ฉันไม่ได้เชืยวชาญอะไร แต่ฉันมีทฤษฏีเรื่องนี้
จริงหรือ?
ฉันคิดว่า...
ขั้นคิดว่าสวรรค์.. คือสถานที่ที่
ไม่มีใครสนว่าสิ่งที่คุณเป็นใหญ่หรือเล็ก อะไรที่คุณชอบ
คนอาจจะไม่เคยมีร่างกายมาก่อน
พวกเขาอาจเพียงเหมือน แก่นแท้หรือบางสิ่ง
แต่ถ้าพวกเขามีร่างกาย ทุกๆ คนต้องเปลือยกันแน่นอน
เพราะนั่นคือสิ่งที่เราทั้งหมดแสดง -สถานที่แห่งแรกใช่ไหม?
และดังนั้น ถ้าคุณทรมานจากการปวดหลัง
หรือปวดข้อเข่าหรือสูญเสียความมั่นใจในตัวเอง
สิ่งเหล่านั้นไม่รบกวน คุณอีกต่อไปเมื่ออยู่ที่นั่น
และทุกสิ่งทุกอย่างเป็นอิสระ
หรือมีเพียงเล็กน้อยที่ขายส่ง
ฉันไม่รู้ว่าที่นั่นจะมีสัตว์บ้างหรือเปล่า แต่มันแจ่มใช้ได้เลยทีเดียว
โอ้ ใช่แล้ว
และเมื่อคุณเดินไปถึง หน้าประตูเป็นครั้งแรกมีความสุข
พวกเขาอาจจะเล่นเพลง ของหลุยส์ อาร์มสตอง
บางสิ่งที่ดีกว่านั้น
ส่วนหนึ่งจากผู้หญิงที่ฉันรู้เคยรู้จัก
เธอตาย
เรื่องมันยาวมาก
อะไรก็ตาม เธอคิดว่าทุกๆ คน เปลือยกายนี่คือความคิดของเธอ
-เธอตายยังไง? -ฉันต้องการพูดถึงมัน!
ที่ฉันหมายถึงคือฉันทำแต่...
เมื่อฉันเหนื่อย ไม่เคยได้ผล
บางครั้ง บางวัน
ว๊าว
ลุกขึ้นเถอะ
มีใครอยากได้ของว่างบ้่าง?
คุณรู้อะไรไหม?
ว๊าว!
อะไรหรือ?
ฉันไม่คิดว่าจะมีรูกระสุนตรงนี้
จากครั้งแรกที่ฉันและเดซี่ -เข้ามากระหน่ำยิง
นั่นสำคัญหรือ?
มันเป็นไปไม่ได้
ในบางกรณีฉันมีความรู้สึกว่าคู่หูฉัน มีบางอย่างเธอไม่เคยพลาด
ฉันไม่เคย
เป็นความจริง
ความจริงที่ฉันเคยฆ่าใครสักคน
ฉันใช้ซองกระสุนเปล่า
ฉันแค่ทำให้แน่ใจว่าฉันและไวโอเล็ต ไม่ได้ใช้กระสุนร่วมกัน
อย่าที่ฉันพูดเธอป่าเถือน และเธอละเอียดกับงานมาก
ฉันสามารถเก็บปืนฉีดน้ำ มันไม่สำคัญอะไรเลย
คุณหมายความว่ายังไง เธอไม่เคยพลาด?
ฉันหมายถึงฉันอาจเป็น คนเดียวที่ยิง
-เหมือนเธอเพียงแค่ใช้กระสุนเปล่า -มันยังไง?
-ใช่ มันยังกัน?
ตลอดมาถ้าเธอไม่ได้ฆ่าใคร มันไม่ดีต่อเธอกับคุณมากกว่าหรือ?
คุณคิดว่าคู่หูของคุึณมี สองตัวเลือกในตัวเลือกเดียว?
แต่มันได้ปกป้องคุณจากด้านหลังในหนึ่งหรือสองครั้ง?
คุณเข้าใจหรือไม่ว่าเธอ เสื่ยงชีวิตของเธอเช่นกัน?
คุณคิดว่าหรือว่ามิตรภาพ จะทำให้คุณสับสน?
-ดูคุณผ่านเรื่องราวต่างๆ ชีวิตของคุณมามาก? -ที่นี่ยังมีกฏ
เราก็มีกฏและ อะไรที่เธอทำมานั้น
มันเป็นอะไรที่ยอมรับไม่ได้ ไม่ ว่าคุณจะทำยังไง
วันนี้ก่อนที่คุณจะใช้กระสุนเปล่า ต่อมาคุณแต่งชุดตามสบาย
มันยังไงเธอจะจบเรื่องนี้ยังไง?
ฉันต้องไล่เธอออก ถ้าข้อสงสัยของฉันเป็นความจริง
ผมคิดว่าเดซี่เป็นเพื่อนคุณ
ฉันไม่ได้พูด ฉันไม่คิดว่าชอบอย่างนี้
ผมคิดว่าคุณพูดว่าเธอเหมือนครอบครัว?
ใช่เธอเป็นคนในครอบครัว
แต่ เธอคือธุรกิจของผู้หญิงเช่นกัน ดังนั้นฉันเข้าใจ
อย่างไรก็ตามฉันคิดตลอดเสมอว่าเธอจะตายก่อน
-ทำไม? -เพราะคนดีมักเป็นเช่นนั้น
คุณมีเครื่องเป่าผมไหม?
หน่วย 42 ว่าไง?
หน่วย 42 ว่าไป
เธอเพิ่งออกไป
-ยัยทึ่ม? -เธอเพิ่งไป
ใคร?
โรส
-เธอยังมีชีวิตหรือ? -ฉันไม่รู้
แต่เธอถามเกี่ยวกับคุณ
เธอพูดว่าอะไร?
เธอพูดว่า "ฉันกำลังหาคู่หูของฉัน"
เธอพูดตามนี้
-เธอพูดทั้งหมดแค่นี้หรอ? -ไม่
เธอพูดโรสตายแล้ว และไวโอเล็ตก็ด้วย
เธอหนีไปแล้ว และมันก็จบอย่างแค่นี้
นานเท่าไหร่แล้วที่เธออยู่ที่นี่?
เธอสูงกว่าที่ฉันคิด
นานเท่าไหร่แล้วที่เธออยู่ที่นี่่ ยัยทึ่ม
ฉันบอกตามความจริงไม่ได้
ตอนนี้เวลามันโค้งงอ ดังนั้นฉันไม่รู้
ฉันเพิ่งพลาดเครื่องบิน
หมายความว่าไง?
โอ นั่น?
นั่นคือเขา ชายคนนี้
โรสกลับมาแล้ว
สวัสดี หมายเลข 9
โอ คุณคือ!
คุณคือ
ว๊าว
-ฉันคิดมาตลอดเสมอคุณคือ... -คุณมักจะเห็นภาพสิ่งที่ฉันเป็นอะไร?
ในจินตนาการ
หรือ ผู้ชาย
คุณรู้ใหมอะไรทำให้ฉันมาวันนี้?
ฉันอยู่มองพวกเธอและคู่หู
คุณได้ยินบางอย่างหรือ?
คูหู่ของเธอมี ภาวะสมองเสื่อม
และเธอจะทำให้เราทั้งหมด อยู่ในช่วงที่เลวร้าย
เราไม่สามารถให้มันเกิดขึ้นได้
ฉันปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้
ฉันต้องไม่ให้มันเกิดขึ้น
คุณรู้ใหมว่าอะไรคือความโศกเคร้า เธอจะเริ่มเป็นอันตรายต่อเรา?
ดี ฉันจะบอกเธอ
สองในเรื่องโง่ที่สุดของเธอ การหมั้นที่ลวงตา
คุณรู้ใหมใครในพวกเขากำลังหมั้น?
ลูกสาวของอธิบดีกรมตำรวจ
และคุณสามารถพนันบ้าน หลังจากที่ได้เห็นเรื่องไร้สาระ
หัวหน้าจะต้องรับผิดชอบทั้งหมด
นอกจากนี้ ความหลากหลายสวนสงคราม แก๊ง ที่ เดิน ในวันอาทิตย์
-มีศพผู้ชายอยู่ด้านล่างของบันใด -เขาเห็นฉัน!
ฉันสามารถถามคำได้ใหมค่ะ คุณผู้หญิง
คุณจะทำงานนี้ด้วยตัวคุณเองใช่ไหม?
ใช่แล้วค่ะ
มันโดดเดี่ยวนะ?
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?
ฉันแค่สงสัย
เอาล่ะ รีบกลับไปทำงานของเธอต่อ สำหรับฉันไปสายแล้วในบัลเล่ต์ฉันเรียนของฉัน
ทำงานให้เสร็จไม่งั้นจะเจอปัญหา
เข้าใจไหม?
ค่ะ
ฉันมีข่าวสำหรับคุณ หมายเลขหนึ่ง
สถานการณ์ในตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่าทำไมคุณถึงตรวจสอบเราทุกคน
แต่ ในสิ่่งที่ได้ทำลงไป
และคู่หูฉันต้องมาก่อน
เธอหมายความว่าไง? -มันหมายความว่า
ถ้าคุณพยายามจะฆ่าเธอ หรือแทรกแทรงงานของเรา
ชีวิตของคุณจะไม่มีทางมีความสุขอีกต่อไป
ฉันรู้ว่าอะไรที่คุณสามารถทำได้ แต่พวกเราก็ทำได้เช่นกัน
เราก็รู้ด้วยว่าตอนนี้คุณมาเยือน
คุณรู้ใหมว่าสิ่งที่ฉันอยากเเป็นคืออะไร เมื่อฉันอายุเท่าคุณ?
ฉันก็ไม่อยากรู้
ฉันชักชอบเธอแล้วสิเจ้าหนู
คุณคนเดียวรับมือมันไม่ใหวหรอก และคุณก็กลัวด้วย
แต่เธอต้องเผชิญหน้าความตาย อย่ากระพริบตาให้มันเด็ดขาด
มันน่าชื่นชมนะแต่เสียดาย มันช่วยชีวิตเธอไม่ได้
มันช่วยชีวิตคู่หูเธอไม่ได้ด้วย
และมันไม่อาจช่วยเพื่อนใหม่เธอได้เช่นกัีน
ทำให้งานเสร็จหรือรอพบกับปัญหา
เธอมีเวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว
ขอโทษเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันพูดก่อนหน้า
มันคืออะไร?
เมื่อฉันเรียกคุณว่าโง่และอีกหลายอย่าง
ไม่เป็นไร
คุณสามารถหากระสุนปืนแถวนี้ได้อีกไหม?
เฮ้
ได้ยินอะไรบางอย่างไหม?
ลูกสาวของคุณไม่ได้เกลียดคุณ
คุณรู้ได้อย่างไร
ฉันรู้
นั่น เธอหรอ?
คุณไม่เคยพบเธอ
ไม่สำคัญ
ฉันเพียงรู้ว่า เธอไม่ได้เกลียดคุณ
ได้อย่างไร?
ฉันก็เป็นลูกสาวคุณเช่นกัน
ไวโอเล็ต?
เธอจากไปแล้ว
เธอไปทางไหน?
เอากระสุนไปทั้งหมด
ฟังสิ่งที่ผมพูดให้ดีนะ เดซี่
เมื่อเธอกลับมา
ผมต้องการที่จะให้คุณเป็น สังหารผม
มันสำคัญมากๆ
ทำไมต้องเป็นฉัน?
เพราะคุณและผม คือเพื่อนกันเข้าใจไหม?
-ฉันคิดว่า แต่.. -เธอจะสัญญากับผมไหม?
-ฉันทำไม่ได้ -ผมต้องการให้คุณสัญญากับผม
-แต่ ฉันไม่ -ผมต้องการให้คุณทำเพื่อผม
-ฉัน ทำไม่ได้ -ผมต้องการให้คุณทำเพื่อผม
-ไม่ ฉันทำไม่ได้่จริงๆ -อย่าเถียงผม เอพิล
-แต่ฉันคือเดซี่ -อย่าเถียงผมสาวน้อย
คุณต้องสัญญากับผม
พูดสิ!
-ฉันสัญญา -คุณสัญญานะ
ฉันพูด ฉันควรทำ ไม่ใช่หรือ?
ผมมีอะไรบางอย่างให้คุณดู
ผมพยายามมอบให้ลูกสาวผม แต่ เธอ...ขว้างคืนกลับมา
ผมคิดว่าคุณรูปร่างเดียวกับเธอ
คุณลองใส่มันได้ไหม?
ผมจะรอคุณอยู่อีกห้อง
เตรียมกระสุนไว้
คุณจะต้องตกใจว่าผมไปมากี่่ที่แล้ว
เกิดอะไรขึ้น?
ฉันดูเป็นอย่างไรบ้าง?
โอเค เธอไปเอามันมาจากไหน?
เขามอบให้ฉัน
เพื่ออะไร?
ฉันไม่รู้ ไวโอเล็ต
ฉันพูดกับเธอสักเดี๋ยวได้ไหม?
เธอท่าจะบ้าไปแล้ว?
-อะไรคือปัญหาของเธอ? -เธอคือปัญหาของฉัน
ฉันจะให้เธอยืมมันใส่ในบางครั้ง ถ้านั่นคือที่เธอคิด
มันไม่เกี่ยวกับชุึดบ้าๆ นั่น
-ล้อเล่นใช่ใหม -นั่นมันถูกต้องที่สุด
เธอไม่ต้องวิ่งหนีฉัน ไวโอเล็ต! เราไม่รู้จักใครเลย
หรือเข้าไปผูกพันสิ่งใดหรือ อะไรอย่างนั้น
ฉันไม่เคยไปงานเลี้ยงพรอม เธอทำแต่ไม่ใช่ฉัน
-ดีใจที่เธอยังไม่รู้ -ทำไม?
-เพราะพวกเขาต่างหัวเราะใส่เธอ! -เธอรู้ได้อย่างไร?
เพราะนั่นคืออะไรที่พวกเขาทำ ถ้าเธอยังไม่เปลื่ยนแปลง
ทุกคนไม่ได้เป็นแบบนั้น ไว และดังนั้นเขาจะหัวเราะทำไม?
แล้วไง? -อย่าบอกฉันในสิ่งที่ฉันรู้...
เธอไม่ได้ผ่านเรื่องนี้เหมือนอย่างฉัน
และฉันหวังว่าฉันจะไม่ทำมันอีก ถ้านั่นมันทำให้ฉันหวาดกลัว
-ฉันไม่หวาดกลัว -ใช่ เธอนั่นแหล่ะไวโอเล็ต
เธอไม่เคยไว้วางใจใคร หรือสิ่งใด
เธอไม่เคยเลย
ฉันเชื่อใจเธอ
อะไร?
ฉันพูดฉันเชื่อใจเธอ
คุณจะหยุดเมื่อใหร่?
เพียงชั่วครู่ที่ฉันเห็นนั่น ชุดนรกที่เธอสวมนั่น
นั่นคงจะใส่พอดี
ทำไม?
เพราะตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
-แล้วงัย เธอพยายามจะพูดอะไรกันแน่? -ฉันเพิ่งพูดมัน
ลองพูดมันอีกทีดูซิ ถ้าเธอกล้าพอ
-เธอฟังฉัน! -ฉันจะอัดเธอให้เต็มเหนี่ยวเลย
ฉีกมันออกซะนังตัวดี เธออย่ามายุ่งกับชุดใหม่ฉัน
ผู้หญิงที่เป็นเจ้าของที่นี่เดินมาจากหัวมุมถนน
ฉันเพิ่ง...
แค่อยากจะวุ่นวายกับเธอ
ไม่เคยยินปืนมาก่อน
-เป็นยังไงบ้าง? -คุณทำอะไรเล็งไปที่รองเท้าคู่ใหม่ของเธอหรอ
-หยุดพูดอย่างนั้นนะ -เธอนั่นแหล่ะหุบปาก
-ฉันพูดก่อน -ฉันต่างหาก
-โอ เธอเรียกมันแบบนั้นหรือ? -ไวโอเล็ต
อะไร?
ผมเกือบลืม ผมมีบางสิงให้เธอเช่นกัน
จริงหรือ?
-ทำไมคุณถึงให้สิงนี้กับฉัน? -คุณมองของโลกไม่ซ้ำกัน
ตอนนี้เธอสามารถและเปลื่ยนกับ สิ่งอื่น...ในทางเดินใหม่
ขอบคุณมากๆ
ผมจำเป็นต้องใช้ตำรวจ
ใช่ นั่นเป็นที่อยู่ของผม
คุณกำลังทำอะไรอยู่
เขากำลังเขีียนจดหมาย
ถึงใคร?
ถึงเธอคนนั้น
ถึงเธอคนไหน?
ลูกสาวเขาเอง?
ฉันจะทำมัน
อะไรนะ?
ฉันจะเขียนมันให้คุณ
ได้สิ
ขอบคุณ
ถึงไหนแล้วนะ
ถึง เอพิล ลูกรัก
แค่นั้นเอง?
แสนนาน ใช่แล้ว
ถึง เอพิลลูกรัก
พ่อไม่รู้ถ้าลูก เคยอ่านนี่
แต่พ่อหวังดังนั้นว่าลูกจะอ่าน
ไม่ว่าในกรณีใดๆ ที่เกิดขึ้นกับพ่อ
มันคือคำสั่งลาครั้งสุดท้าย
ได้โปรดดูแลตัวเองให้ดี
พ่อได้เตรียมบางสิง เงินในบัญชีธนาคาร
กรุณาใช้มันเพื่อการศึกษาต่อไปภายภาคหน้าเมื่อพ่อจากโลกนี้
แม่ของลูกหวังว่าลูกจะจบการศึกษาสูงๆ
ไม่ต้องกังเรื่องเรื่องพ่อ คนกำลังจะตายในห้องน้ำ
มันไม่ใช่อย่างที่ลูกได้เห็น
และเรื่องจริงทั้งหมดสามารถบอกในตอนนี้
บางเวลาในช่วงชีวิตของพ่อ
มีบางอย่างเกิดขึ้นมีเหตุผลเดียว
เหตุผลนั้นคือพ่อคิดถึงลูก
และรอยยิ้มอันสดใสนั้น
คิดเกี่ยวกับวันนั้นช่วงที่อยู่ด้วยกันอย่างจริงจัง
ตอนนั้นเราขับรถไปห้างสรรพสินค้า
เพื่อวันเกิดของเธอ
แม่ของลูกเป็นไข้หวัดใหญ่
และเธอพูดคุณสามารถไปโดยไม่ต้องมีฉัน
พ่อยังจำตอนเดินหลงกับลูกได้
และหายไปนั่นทำให้ดวงใจพ่อแทบมอดไหม้
และสองชั่วโมงหลังจากนั้น
พ่อดีใจจริงๆ ที่พบกันและกันและพ่อสาบานกับตัวเอง
ว่าจะไม่พลาดจากลูกอีกเราทั้งสองกอดกัน
อยากตรึงเวลาอยู่ตรงนั้นไม่ให้ผ่านไปไหน
เมือเราแวะซื้อไอศครีม
และเราพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ในภารกิจของเราวันต่อไป
พ่ออดคิดไม่ได้ว่านั่นคือว ช่วงวันที่มีความสุขที่พ่อมีในชีวิตการเป็นพ่อ
พ่อรู้ว่าพ่ออาจจะไม่ได้เป็น พ่อที่ดีที่สุดในโลกที่อย่างที่ลูกหวังให้เป็น
แต่ได้พ่อคิดว่าพ่อพยายามเท่าพ่อคนนี้จะเป็นได้
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าชาตินี้พ่อคนนี้จะผิดพลาดแต่พ่อยังหวังว่าจะชดเชยให้ลูก
พ่อรักลูกนั่นทั้งหมดพ่อสามารถทำได้ทั้งในชาตินี้และชาติหน้า
"ด้วยรัก พ่อ"
ป.ล
นี่ไม่ใฃ่รายมือของพ่อ
เพราะเธอคือเพื่อนพ่อ
ส่งมันให้ผมด้วยนะ
ถ้าคุณปล่อยให้มันเป็นที่นี่
อพาร์ทเม้นเมื่อเธอไป ทำให้แน่ใจว่าได้เจอเธอ
ผมดีใจที่คุณอยู่ที่นี่
ผมไม่สามารถเขียนมันต่อไปได้อีกต่อไป
ยัยที่ม
เราต้องไปเดี้ยวนี้ ยัยทึ่ม
เราจะไม่พูดชื่อของเขาอีกต่อไป ไวโอเล็ต
มาเถอะ
จักรยานหายไป
ฉันรู้
-ใช่ ฉันมีพวกเขาอยู่แล้ว -อ้อ
-เธอดูยอดเยี่ยมมาก -เธอก็เช่นกัน
เฮ้ ฉันว่าเราไม่้ได้ คุยกันมากนักตั้งแต่วันนั้น
เราสุดยอดนะ?
ใช่ แน่นอนที่สุด
จริงแท้ที่สุด
เฮ้.คุณหิวหรือต้องการสิ่งใดไหม?
ไม่เป็นไร ฉันเพียงต้องการเดินไปเรื่อยๆ
ใช่ อาหารห่วย
ฉันอาจจะมีงีบนิดหน่อยถ้าเธอ ต้องการรู้ความจริง
เธอต้องการให้ฉํนเอาถุงกลับบ้านให้ไหม?
ไม่เป็นไร
นี่ไม่ใช่ รัส นะ
นี่พ่อของฉัน
จริงหรือ?
ฉันกำลังหาเบอร์โทรของพิซซ่า แต่กลายเป็นโทรเบอร์พ่อตัวเอง
เรื่องยาว
รอสักครู่ ฟิล
ไว้เจอกันยัยที่ม
เฮ้ พ่อ
เอพิล?
เธอคือ...อืม เอพิล?
สวัสดี
ฉันเป็นเพื่อนของพ่อเธอ
ฉันเพียงต้องการให้เธอรู้
ฉันเป็นเพื่อนของเขาและ
เขาพูดถึงเธออยู่บ่อยๆ
เขาวานให้ฉันมอบ บางให้เธอ
มันคืออะไร?
มันคือ ชุดใหม่ของ บาร์บี้ ซันเดย์
-จริงหรือ? -ใช่
ฉันคิดว่ามันน่าจะพอดี
มีอะไรบางอย่าง อยู่ในนั้น
ขอบคุณ
ด้วยความยินดี
พ่อของเธอเป็นคนดี เอพิล
เขาบอกฉันคุณสองคนพลัดหลง ในห้างสรรพสินค้าในวันนั้นและกินไอศครีม
ดี
ไว้เจอกันใหม่
http://www.kitchenzero.com/
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย Lyra